Polish Maharaja’s Children

This post is written in English on purpose. It’s for my Indian friends. This is a translation from a post of polish blogger called  Bishop and the original can be found here. Enjoy the reading.

Ever wondered what happened to the children, which in 1940 were taken captive together with their parents from the eastern Polish territories to the Soviet Union? Some of them did not survive even transport – a few weeks of ordeal in cattle cars on their way to Kazakhstan and Siberia. Those who survived the transport have been decimated by hunger and many diseases. Others died in Soviet orphanages, which offered her students a little better than the conditions of gulag’s barracks.
A small handful, however, managed to survive. What happened to them?
Well, these children ended up in paradise.
No, not to this heaven. For most real paradise, the world seemed alive, taken from the tales Scheherazade.
But let’s start from the beginning …
Seventeenth of September 1939 the Soviet army enters the eastern territories of the Republic of Poland.  The next year begin mass deportations of the population deeper into the Soviet Union. Tens of thousands of Polish families goes to Kazakhstan, Siberia and beyond. Adults go to the gulags and collective farms, and children up to the nightmarish Soviet dietskich domach.
In July 1941, Sikorski and the Soviet ambassador Ivan Maysky signed in London an agreement  that restores Soviet-Polish diplomatic relations and announcing the creation of the Polish army in the USSR. Polish exiles covers amnesty  and they begin in highly numbers to report to the Army recruiting points Anders. Then the newly formed army leaves the inhuman ground.
It was not until nearly half a year later, on 24 December 1941, Stalin gave the go ahead to the orphaned Polish children to leave the Soviet Union. Polish volunteers went to orphanages in search of young compatriots. In Ashgabat near the border with Iran Polish orphanage has been organized, in which were placed children from all over the Soviet Union. Enormous role in its establishment has played the famous pre-war singer Hanka Ordonówna and her husband, Count Michael Tyszkiewicz. Ordonka traveled the Soviet Union with dedication, pulling out the Polish orphans from the dietski homes and sending them to Ashgabat.
About the living hell of Polish children learned Maharaja Jam Sahib Digvijaysinhji, heir to the duchy Nawangar (Good Earth) in western India. He was a man educated in Europe, President of the Indian Princes, and one of the two Indian delegates in the cabinet of war of Great Britain, where he met General Sikorski. His relations with the Polish, however, began much earlier. During the ’20s he lived with his father in Switzerland, where both very befriend your neighbor – Ignacy Paderewski.
Maharaja decided to give refuge to Polish orphans and near his summer residence at Balachadi (now the state of Gujarat) built a Polish Children’s Camp. When, after a long journey in the trucks, through Iran and Pakistan Polish children (actually looking like skinny skeletons, barely dragging their feet), stood on the ground it welcomed the Indian view of sixty new red-tiled roofed houses and the mast, in which fluttering white-red flag.
In the new house the Maharaja welcomed them himself.
„Deeply moved, taken over the sufferings of the Polish nation, and especially the fate of those whose childhood and youth ends in tragic circumstances with the most terrible wars, I wanted to somehow contribute to the improvement of their destiny.  So I offered them hospitality for the lands located away from the turmoil of war.  Perhaps there is in the beautiful mountains situated on the shores of the sea, these children will be able to return to health,  they forget all about the past and gather strength for future work as citizens of a free country (…) I’m very glad to have this opportunity though in part help to alleviate the lot of Polish children … „– said in 1942.
He then asked the children to pay to him per „Babu” which means „Father.”

Maharaja Jam Sahib Digvijaysinhji 1895-1966

After the hell of the Soviet dietski homes children were in so fabulous reality – in a perfect climate, palm trees, elephants, fakirs, and peacocks.  Where there was no shortage of food and took care of them where the truest maharaja.
Commandant of the camp was Father Franciszek Pluta.  He organized it into a model scout – morning exercise, then returned the call within the ranks towards Poland.  For older children  a school has been organized. The roles of teachers took some miracle survived the Soviet Gulag women who came with their children to India. Among them was also Hanka Ordonówna. Reward for good grades were the trips to the maharajah’s palace, where the children were returning laden with sweets.  Maharaja himself also frequently visited his guests, walked the streets of housing estates, talking to children and listening to their problems and joys. They remembered him as a very large man with a huge, ever-smiling face. Former camp residents mention that he often read „The Peasants” Reymont in English translation.  He was very fond of this novel, as well as Polish folk dances. He was on all the shows organized by the Polish children. He liked especially nativity play in which the scene performed in addition to the traditional form of Hitler, Stalin, and enslaved Poland. After the performances, the actors were invited for tea and sweets.
„I always sympathized with the future of your country. I am sure that Poland will be free, that you return to your happy home, to a country free from oppression …” – he spoke during the dedication ceremony flag scout troop in camp.
Na piąte urodziny syna maharadży mieszkańcy polskiego osiedla sprezentowali mu strój krakowski z indyjskim – jak zauważył zachwycony ojciec solenizanta – motywem pawiego pióra. On the fifth birthday of the son of Maharaja Polish housing estate residents  presented him as a gift from typical Krakow costume  with – as noted by his father delighted – Indian peacock feather motif.
By the example of the Jam Sahib other Maharajas took care of children and in total about five thousand Polish children survived the war in India.
At the end of the war in the Polish Children’s Camp has been around for two hundred young people. Soon after the Communists demanded their return to Polish. For protection the children were being adopted wholesale by the maharaja, a British liaison officer Jeffrey Clark and Father Franciszek Pluta (who was later prosecuted by the Communists as „international Kidnapper”).
Polish camp was liquidated in 1946, and its inhabitants moved to Valivade – Polish town in India. But before that happened, the train station took a touching scene. Maharaja personally said goodbye to all adults and children. For older spoke, the younger stroked or cuddled to his powerful torso. It was clear that the breakup caused him great distress. Very excited every moment wiped her eyes moistened. Such was the Polish-Indian Maharaja …

In Valivade refugees have to decide what to do. Some of the children through the Red Cross had taken one or both parents. Fathers, many of them fought in the Anders’ army, and now being in the UK desperately looking for their wives and children. Others, having attained the age of majority in India, chose to go to Canada, the United States, or Australia. A few have chosen to return to the Polish-ruled by the Communists.
Maharaja Jam Sahib Digvijaysinhji ruled Navanagar from 15 February 1948. Upon receipt of India’s independence, he held various public functions. He was, inter alia, India’s representative at the United Nations. He died in 1966.
Until today there are about a hundred „children of Maharaja” (or „Polish Indian” as they jokingly call themselves), of which about twenty in Poland.
At the end of the eighties delegation of „children of Maharaja”  went again to India.  Met with theirs savior son (the one that got from them for a birthday the Krakow outfit) and unveiled a plaque at the Polish camp site.
Social Team High Schools „Bednarska” in Warsaw is called by the name of Maharaja Jam Sahib Digvijaysinhji.  This is one of the best and busiest in the city schools. It seeks to satisfy the debt, which Poland has underwritten to its patron by giving scholarships to talented children of refugees seeking refuge in Poland.


Rikszą przez Silver Bazaar

Mafiozo znów przywitał ich promiennym uśmiechem i pomógł przejść przez ulicę, podprowadził do rikszy, wymienił kilka zdań ze swoim podwładnym i już Popiołek & Kornik siedzieli wewnątrz. Szybki instruktarz przez rowerzystę gdzie podróżnicy powinni trzymać nogi aby miał równowagę (na pewno nie mógł złapać równowagi gdyż pomimo iż indyjski klimat naprawdę wyszczupla to Popiołek dużo więcej waży od Kornika :P), zapytał „where are you frome?”,  na słowo Poland od razu odpowiedział „cień dobry” i pedałując ciężko wjechał na środek skrzyżowania nie przejmując się że wprost na nich nadjeżdża ciężarówka i autobus. Serce Kornika chyba na chwilę przestało bić albo biło tak szybko  (niczym śmigiełko) że nie dało się wyczuć tętna. To ze strachu oczywiście, bo Przekornik jest panikarą i oczami wyobraźni już widziała jak  riksza się przewraca i jak ciężarówka po nich przejeżdża.. stop. Kornik, wyłącz wyobraźnie i skup się na widokach:). Wszyscy trąbili na siebie i kto pierwszy się wciśnie ten wygrywa. Kornik się modliła się by to nie odbyło się jej kosztem. Kiedy zjechali z głównej drogi nastąpiła zmiana riksziarza, kolejny usiadł za kierownicą i wjechali w Silver Bazar. Jest to ulica na której turystka stwierdziła że Hindusi są rewelacyjnymi elektrykami, i mówi to ona, pani inżynier. Kable wiszą jak chcą, gdzie chcą i Nobla temu kto się w tym odnajdzie.
Jednak ten fragment starego Delhi urzekł Kornika, gdyż Silver Bazar zaprasza do siebie.. zapachem. Rewelacja, można by zamknąć oczy i oddać się magicznemu uwodzeniu tego miejsca. Dym pochodzący z kadzidełek oraz aromat przypraw i kuchni zapraszał do zatrzymania się i odwiedzenia straganu. Nie chciało się stamtąd odchodzić. Mimo iż ulice są brudne, to w ogóle nie było tego czuć. Nawet teraz, gdy Kornik zamknie oczy, czuje tą woń kadzidełek i oddaje się wspomnieniom i relaksowi. Ahhh 🙂

Ale wracając do naszego riksiarza.. dzielnie pedałował pod górę i szybko znaleźliśmy się przed największym meczetem w Indiach czyli Dżami Masdżid..

Spotkanie z Red Fortem, ale nie Robertem :)

Gdy Kornik & Popiołek wysiedli z tuktuka od razu złapał ich miejscowy „boss” riksiarzy. Pomógł przejść przez ulicę (Kornik miała wrażenie że tymi motorami i rikszami przejadą jej po stopach i że zaraz wyląduje w szpitalu), pokazał który pojazd należy do niego i powiedział że będzie czekał na nich.
Red Ford jest okazałą budowlą, robi wrażenie.. ale tylko z daleka.  Kiedy podróżnicy kupili bilety do Red Fortu znów się potwierdziło że ich, białasów powiedzmy że „lekko” naciągają. Bilet wstępu dla Hindusów kosztuje 10 rupii, dla obcokrajowców 250 rupii!!! Kornik rozumie, że biedni Hindusi chcą zarobić na turystach, ale 25 razy więcej?!
No comments!
Po wejściu magia tego miejsca jakby uleciała. Wewnątrz znajdują się muzea, miejsca modlitw, nieczynne już fontanny, Khas Mahal, Rang Mahal niestety niezbyt zadbane. Przekornik czytała że Red Ford jest miejscem ważnym dla Hindusów ze względu na ich historię, ale nie pojmuje dlaczego o niego nie dbają. Przeciez to jedna z wizytówek tego miasta.
Turyści zwiedzali w takich godzinach że ludzi było mało, i większość odpoczywała sobie w cieniu drzewa, leżąc leniwie na trawie. Oczywiście nie udało im się przejść bez ciągłego gapienia się na nich. Tubylcy nawet nie kryli się z tym że ich fotografują, bez skrępowania wyciągali telefony i robili im foty,  jako atrakcjom turystycznym.
Najprzyjemniejszy akcent z Red Fortu – matka. Pewna kobieta podeszła do nich z dzieckiem na rękach i poprosiła o zdjęcie. Kiedy jej pokazli jak wygląda jej synek uśmiechnęła się i wróciła do siebie. Było to niecodzienne i bardzo sympatyczne. Jednak Hindusi są przyjaźnie nastawieni do białasów, przynajmniej Kobiety 😉

Kiedy Kornik & Popiołek opuścili bramy Red Fortu mafiozo riksiarzy już na nich czekał..

Niecodzienna podróż, niecodzienni ludzie

Cel kolejnej wycieczki : Red Ford w starej części Delhi.
Koło hotelu stały tylko 2 tuktuki, więc Kornik & Popiołek nie mieli dużego wyboru. Poszli do tej w której kierowcą był starszy mężczyzna ( młodzi są pazerni i bez skrupułów wyciągają pieniądze od biednych turystów :)). Kierowca że stary i doświadczony zawiózł ich na miejsce za prawdziwą cenę czyli za 150 rupii; nawet specjalnie nie musieli się o to targować. Podróż była bardziej urozmaicona niż do Qutab Minar. Mężczyzna na początek poprosił żeby go popchnąć, bo silnik nie chciał odpalić więc Bediqus wyskoczył z tuktuka i ile miał sił popchnął „piździka”, jednak pojazd ciągle nie mógł odpalić więc kierowca krzyczał „faster, faster” aż się udało :). Dodać trzeba  że przy okazji Bediqus zrobił dziurę  w ledwo już jeżdżącym tuktuku. Hindus nawet nie zwrócił na to uwagi. Kiedy już jechali to ów pan cały czas jechał z ustami napełnionymi powietrzem, dość dziwnie to wyglądało, nawet inni kierowcy patrzyli się ze zdziwieniem i zainteresowaniem na tego kierowce. Pojazd poruszał się dość wolno, więc Kornik, jak typowy Japończyk robiła co chwilę zdjęcia a kierowca co jakiś czas spluwał na prawą stronę (u nich plucie jest normalne) i Kornik cały czas drżał czy czasem jej to nie sięgnie. Nagle kierowca skręcił na lewo, po 2 szklanki wody – sprzedawca również dziwnie na niego patrzył, ale wtedy turyści odkryli co z nim nie tak – Hindus miał problemy z ciśnieniem, gdyż przełykając wodę musiał zatykać sobie uszy. No wyglądał naprawdę oryginalnie, żeby nie powiedzieć dziwnie. Ale wracając do tuktuka.. był to pojazd już w rozsypce i wszyscy ich mijali.  Powiedzmy, że podczas jazdy Kornik zastanawiała się czy dojedzie w jednym kawałku.. co chwilę tuktuk gasł i kierowca bił się za to po twarzy<yyy> . Za każdym razem straszył swoich pasażerów a oni starali się nie patrzeć do lusterka gdyż miny i gesty jakie wykonywał w stronę innych użytkowników dróg pozostawić należy bez komentarza.  Całą drogę Kornik zwracała uwagę na swoją prawą stronę czy czasem nie została opluta. Na szczęście dojechała sucha. Podróż z New Delhi Selekt Citywalk do Red Ford w starej części Delhi zajęła im 1h 10 min i zapłaciliśmy za nią 150 rupii 😀 Najważniejsze że dojechali. Cali.

Tak dla porównania – podróż powrotna, w godzinach szczytu zajęła im 40 min i kosztowało ich to 200 rupii.

Indie – Najwyższy punkt zdobyty

Pierwszą wycieczkę jaką Kornik & Popiołek odbyli wspólnie, to zwiedzanie Qutab Minar, jednego z symboli Delhi.  Z hotelu nie było daleko ale spacer przy ponad  40 stopniowym upale odpadał. Chcieli uniknąć żebraków których tu naprawdę nie brakuje, więc zdecydowali się wziąć praktycznego i niedrogiego tuktuka (jest t o rodzaj autorikszy, bardzo popularny w Indiach)  i w ciągu pół godziny dotarli do celu. Kornik nie zdziwiła się że kierowca pluje cały czas na prawo, gdyż wcześniej wysłuchała wyjaśnień dotyczących napisu na ścianie hotelu „do not spit”, natomiast bardzo zaskoczył ją sposób jazdy. Kierowcy nie przestrzegali żadnych przepisów, trąbili jeden na drugiego, wciskali gdzie się da i nawet jeździli pod prąd. Kornik się modlił żeby dojechać w jednym kawałku, gdyż jedynym respektowanym przez nich znakiem jest czerwone światło. Stwierdziła, że w tym kraju bała by się wsiąść za kierownicę ;D.

Popiołek & Kornik wysiedli z tuktuka i udali się do kasy.  Za wstęp zapłacili po 250 rupii (dla porównania, 1 euro  = 50 rupii), przeszli przez bramki (panowie zawsze dodatkowo są obmacywani przez mundurkowych) i już byli na terenie Qutab Minar. Jest to najwyższa na świecie budowla z czerwonego piaskowca i znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Ten minaret wznosi się na wysokość 73m i u podstawy ma 14m średnicy a u szczytu 3m. Była to pierwsza budowla wzniesiona w kompleksie Qutab Minar, druga wieża, która ma średnicę 24m u podstawy,  nie została ukończona. Niestety wejść na minaret się nie da, gdyż zbyt wiele osób popełniało samobójstwa skacząc z góry. Więcej danych można znaleźć na innych stronach, a Kornik chce się podzielić wrażeniami z wyprawy a nie tworzyć encyklopedię :D.
Ale to nie jedyna atrakcja tego miejsca. Insekt jest chemicą więc zainteresował się „kosmicznym” słupem.  Kosmicznym dlatego, gdyż naukowcy z całego świata zastanawiają się jak to jest możliwe by żelazny słup, stojący od stuleci na powietrzu nie pokrywał się rdzą. Kornik, jak to ciekawska baba, musiała sprawdzić sama – obeszła dookoła  i stwierdziła że nie widzi rdzy (ale mogła się pomylić bo czasem jest ślepa jak kret :). Niestety dotknąć samego słupa,  podobno to przynosi to szczęście, jednak jej się nie udało bo jest on ogrodzony niewielkim płotem. Ogólnie cały Qutab Minar jest troszkę zniszczony, ale czego można się spodziewać po ponad pięćsetletniej budowli.

Kornika bardzo interesują ludzie. Dowiedziała się że jest tu „gwiazdą”. Kiedy Kornik & Popiołek spacerowali na terenie Qutab Minar podeszła do nich ubrana w saari kobieta i poprosiła o zdjęcie ze swoimi synami. Kornikowa uśmiechnęła się lekko zdziwiona i nie miała nic przeciwko temu. Rodzinka zadowolona odeszła w swoją stronę a Pan Popiołek wyjaśnił Kornikowej że podobna sytuacja spotkała go już kilkakrotnie. My, białasy, dla Hindusów jesteśmy wyznacznikiem pewnego statusu, dlatego miejscowi chcieli zrobić sobie z nimi zdjęcie żeby chwalić się swoim znajomym. Powiedzmy że białasów nie ma tam dużo i wszyscy na nich zwracali uwagę, gapili się, robili potajemne zdjęcia telefonami. Szok. To Kornik powinien tu czuć się egzotycznie.

Podsumowując – Kornika bardziej podniecała jazda tuktukiem niż  Qutab Minar, jednak nie wyobraża sobie, iż mogłaby nie odwiedzić tego miejsca będąc w Delhi.

Punkt widzenia

Od 9 dni, tj od 11 maja Kornik przebywa na urlopie swojego życia. Wszystko za sprawą Pana Popiołka.
Insekt zwiedza sobie zabytki świata, smakuje pysznej kuchni, pływa w basenie
i opala się wśród palm przy ponad 40 stopniach Celsjusza. Pisanie o takich „wygodach” powiedzmy że jest lekko nie na miejscu podczas gdy w Polsce w tym czasie jest powódź. Niestety Kornik stwierdził że , inaczej się nie da.
Kiedy miesiąc temu wydarzyła się tragedia pod Smoleńskiem, Kornik od razu poinformowała Popiołka o tym.  Starała się relacjonować mu na bieżąco, gdyż on w tym czasie zwiedzał Jaipur. Popiołek zachowywał spokój, można było nawet odczuć,  że nie bardzo go to obchodzi, podczas gdy Kornik przejmowała się żałobą narodową i dobijało ją wszystko co mówili w tv i pisali w internecie. Kornik nie mógł pojąć że jej wybranek jest obojętny na taką tragedię. Teraz jednak pojął o co chodzi.
Insekt odpoczywa na wakacjach i gdyby nie smsy od rodziny to nie miałaby zielonego pojęcia co dzieje się w kraju. To nie jest Europa, że włączy się tv i obejrzy co nowego w świecie. Niestety. W hotelu ma do dyspozycji prawie 50 kanałów, ale oprócz tasiemców indyjskich, kretyńskich amerykańskich programów, jest chyba z 10 stacji informacyjnych, przy czym połowa w języku Hindi, którego Kornik nie zna. Tylko jeden raz, na BBC World, w poniedziałek rano poinformowano że w Polsce jest powódź i pokazali wypowiedź wojewody śląskiego. I tyle. Koniec. Dla Hindusów ważniejsze są zamachy bombowe w Indiach, wojna w Afganistanie, zamieszki w Bangkoku, nadchodzący cyklon Laila, gdyż to ich dotyczy. Poza tym NIC więcej nie usłyszymy. To jest inny świat.
Kornik ma bujną wyobraźnię, ale nie jest w stanie „zobaczyć” tego co dzieje się w Polsce.  Oprócz informacji  od rodziny  Kornik ma jeszcze kilkadziesiąt  min tego co przeczyta na sieci.  Może jedynie próbować przypomnieć sobie to co działo się 13 lat temu. To niestety za mało żeby móc  tym „żyć”.  To tak jakby w mroźną zimę wyobrazić sobie że spaceruje się w sandałach. Nie bardzo się to udaje.

Panie Popiołek, w tym tygodniu Kornik zrozumiał jaki był do tej pory niewyrozumiały.

P.S. Ale wcale nie obiecuje że się poprawi.  W końcu jest tylko babą. Zmienną babą :P.

Jak to Korniczek Indie odwiedzała – historia prawdziwa

Jak to stwierdził Popiołek, podróż nie odbyła się bez „ciekawostek” :D.
Owszem, Kornikowa była trochę przerażona podróżą gdyż wcześniej nastawiła się  czytając informacje dotyczące islandzkiego wulkanu. A że wyobraźnię ma bujną to, lepiej nie pisać o czym myślała. I stąd ta panika w oczach. Kiedy na lotnisku okazało się że lot jest odwołany najpierw spoważniała a później zaczęła się śmiać –  typowa reakcja na stres. Dobrze że Kornik ma przy sobie Popiołka, który zawsze ma głowę na karku i załatwi wszystko co trzeba  :D. Bez niego by zginęła.
Następnego dnia najdłużej przy odprawie stali Kornik & Popiołek. Aż sąsiedni celnik mówił do koleżanki żeby tak długo nie męczyć pasażerów tylko ich przepuścić. Założę się że sprawdzali dane Popiołka z listami gończymi bo minę miał hmmm, skrytobójcy. Pani celnik stwierdziła jednak że ja, jako ostoja spokoju na pewno wpłynę pozytywnie na tego raptusa więc nas przepuściła. Przez bramkę Popiołek biegał tam i z powrotem bo do Indii wybierał się jak Rambo, obwieszony żelaztwem i za każdym razem zapominał o kolejnym drobiazgu schowanym w kieszeniach bojówek.  W końcu go przepuścili, ale ile ubierania było to już tylko on wie. Kornik, jak to insekt, przeleciała przez bramkę bezszelestnie.
Kiedy Popiołek zobaczył napis: Monachium – lot opóźniony godzinę, w jego oczach pojawiła się żądza krwi, a z uszu buchała mu gorąca para (tak, jak wtedy gdy wypił na kacu wodę do żelazka), gdyż to mogło oznaczać że Indie jeszcze poczekają. Popiołek „lekko” wkurzony łaził tam i z powrotem, jakby jego kroki miały przyspieszyć lot. To nie pomogło, jednak na trwałe wpisał się w lotnisko – jeżeli będziecie na hali odlotów w Balicach, na pierwszym piętrze przy stanowisku nr 6 to zerknijcie na podłogę – jest tam „Bediścieżka”:D. Pani Kornikowa siedziała spokojnie i starała się wpłynąć pozytywnie na Popiołka. Częściowo jej się to udało, Popiołek usiadł i nie niszczył już hali odlotów.  Jak przystało na prawdziwego bohatera załatwił wszystko co trzeba, odpowiednie osoby poinformował więc pozostało  czekanie. Na szczęście czas szybko zleciał i lot odbył się o ustalonej godzinie.
Tak jak Popiołek wspominał na początku Kornik, mimo braku skrzydeł miał „swoje osobiste odloty” ale szybko mu przeszło gdyż lot był bardzo spokojny. W Monachium okazało się że mamy jeszcze mnóstwo czasu, bo następny lot był opóźniony o pół godziny z powodu burzy. W samolocie Kornikowa nie mogła się doczekać kiedy dostanie słuchawki, więc włączyła sobie bajki Walta Disneya, gdyż to była jedyna propozycja którą dało się oglądać bez dźwięku. Chyba ją pokarało bo komputer jej się zawiesił i nie mogła już nic innego włączyć. Po 2h mogła włączyła muzykę, ale  szybko ją lot zmęczył i zasnęła. Obudził ją zapach indyjskiego specjału które wziął dla niej Popiołek. Kornikowi potrawa wycisnęła łzy z oczu a to dopiero był poczęstunek w samolocie a nie prawdziwe indyjskie jadło. Przeraziła ją ta myśl.
To było na chwilę przed lądowaniem. Kornikowi bardzo podobały się zwroty jakie  wykonywał pilot. Niestety, podróżnicy siedzieli w środku a okna zasłaniali akurat Hindusi wiec nie mogła Kornikowa zobaczyć tyle ile chciała. A Kornik naturę ma małego dziecka – bardzo ciekawską, więc wyginała śmiało ciało żeby tylko coś dojrzeć ;P.
Jaki był pierwszy komentarz Kornika po wyjściu z terminala?! Tak !

– Ale tu śmierdzi !!!

Jeżeli Kornika nie zabiją warunki tu panujące to napisze co działo się dalej:).

Jak to Korniczek Indie odwiedzała

Tu nadaje stacja New Delhi. Prowadzącym jest Korniczek. Wtóruje jej pan Popiołek. Przedstawiamy szanownym Czytelnikom relację z podróży. Nie obyła się ona oczywiście bez przygód – bo jakże by mogło być inaczej. Na początku, gdy poziom paniki w oczach Kornika sięgał apogeum, islandzki wulkan się nad nią zlitował i zapłakał rzewnymi łzami tak, że jakakolwiek wyprawa nie była możliwa. Jednak jak to z łzami bywa i one się kończą.

Następnego dnia pan Popiołek i pani Kornik udali się na lotnisko, by znów spróbować szczęścia. Tym razem poszczęściło się im.   Jednak w związku z zapłakanym wulkanem odbieranie kart pokładowych trwało prawie godzinę, po czym Korniczek, gdy zorientowała się ile pozostało czasu do odlotu,  z błyskiem szaleństwa w oczach pognał w te pędy na bramkę. Tu jednak zaskoczenie. Miła pani kazała parokrotnie przejść przez bramkę, gdy nagle pojawił się komunikat, że lot opóźniony jest o godzinę. W tym momencie błysk szaleństwa pojawił się w oczach Popiołka, w żyłach zagrała żądza  krwi. Korniczek czynił cuda, by tylko powstrzymywać Popiołka przed rozniesieniem miejsca w pył. Dzięki jej heroicznym wyczynom udało się jego mordercze zapędy powstrzymać. Tu należy się Czytelnikowi małe wyjaśnienie. Pan Popiołek przeszedł do stanu berserk tylko z jednego powodu: mianowicie kolejny lot następował krótko po przybyciu do miejsca przesiadki i istniało spore niebezpieczeństwo, że opóźnienie uniemożliwi przelot do miejsca docelowego. Udało się jednak jakimś cudem zdążyć.

W czasie lotu do Indii Korniczka fascynowało wszystko wokół i jakoś tak dziwnie zieleniał, gdy samolot dokonywał korekty kursu. Obyło się jednak bez problemów żołądkowych. Jednakże Kornik nie byłby Kornikiem, gdyby czegoś nie zmalował 🙂 Udało jej się zawiesić na kilka godzin monitor umieszczony na siedzeniu. Po dłuższych lamentach i narzekaniach oraz interwencji Popiołka udało się go zresetować i zaczął działać poprawnie. Przy tym poznał pan Popiołek tajemnicę OS-u jaki posiada linia lotnicza. Przy posiłku Popiołek zaproponował indyjską potrawę na co Korniczek skwapliwie się zgodziła.

Po wylądowaniu pan Popiołek odetchnął z ulgą, że Korniczek zniósł podróż dobrze. I musi stwierdzić, że jest z niej dumny.

Godny uwagi jest również pierwszy komentarz Korniczka po wyjściu z terminala:

Ale śmierdzi !

Ciąg dalszy nastąpi o ile Korniczek nie zakatrupi Popiołka w międzyczasie 😉

Podróże potrafią zaskakiwać

Tak oto znalazłem się w ponownie Europie. Jak zwykle jednak nie obyło się bez przygód. Na początek okazało się, że siedzi sobie obok mnie miły Sikh i przez cały lot ma zamiar wtulać  się we mnie swoim turbanem – musiałem być więc czujny przez cały lot.

Następnie wywiązała się ciekawa dyskusja pomiędzy mną, stewardesą oraz rzeczonym pasażerem:

– Co pan by chciał? Kawa, herbata? – spytała się mnie stewardesa.

– Kawę poproszę – odpowiedziałem.

– Może woda do tego, albo sok? – spytała ponownie.

– Woda – wtrącił ni stąd, ni zowąd Sikh.

– To coś podać jeszcze? – pyta dalej niezrażona  niczym stewardesa.

– To może ja jeszcze sok poproszę – odpowiedziałem.

– WODA! – wtrąca nagle Sikh.

– A jaki sok? Pomarańczowy, porzeczkowy? – dopytuje stewardesa.

– WODA! – rzuca ponownie Sikh. (A ja zaczynam podejrzewać, że to jedyne słowo jakie zna po angielsku)

– PROSZĘ NIE PRZESZKADZAĆ! Obsługuję tego pana – rzekła stewardesa do Sikha. – Zaraz do pana dojdę – dodała.

Sikh się naburmuszył i wyglądał jak małe obrażone dziecko do końca lotu.

Na tym jednak nie koniec.

Po dwóch godzinach lotu, nagle wielkie zbiegowisko za moimi plecami. Jakiś starszy pan wymiotuje, jest cały blady, twarz pokrywa pot, następnie zaczyna szybko i płytko oddychać, a po chwili wszystko ustaje i przez dłuższą chwilę nic się nie dzieje. Wezwana stewardesa każe innej sprawdzić puls. Po minucie słyszę tylko ulgę w głosie rzeczonej:

– Jest, słaby, ale jest.

Po chwili pasażerowie słyszą ogłoszenie: „Mamy chorego pasażera, czy na pokładzie jest jakiś lekarz?„. Zgłasza się dwóch: Włoch – pediatra i Kanadyjczyk – lekarz medycyny ogólnej. Po krótkim badaniu i konsultacji medycznej pada wyrok: sepsa. Następuje rozmowa między lekarzami, która wszystkim na około mrozi krew w żyłach:

– Tak. To wygląda na sepsę.

-Tak. Zgadzam się z kolegę. Jak szybko nie podamy kroplówki to będziemy musieli lądować.

Należy w tym momencie nadmienić, że samolot znajdował się nad jednym z krajów Azji Mniejszej. Tak więc lądowanie w Uzbekistanie, czy Tadżykistanie było mało atrakcyjną opcją.

Po usłyszeniu tego tekstu wszyscy struchleli i zaczęli się cicho modlić by tylko jakaś kroplówka się znalazła.

Stewardesa wybawiła nas z opresji przynosząc trzy worki z glukozą.

Odetchnęliśmy z widzialną ulgą…

Kasty w Indiach, a sprawa polska

Wczoraj się dowiedziałem, że ja również należę do kasty i to jeszcze jakiej. Kasta owa to OBC (Other Backward Classes), czyli w swobodnym tłumaczeniu Inne Zacofane Klasy. Hmmm, poczułem się trochę dziwnie, gdyż ze sposobu w jaki Hindusi się do nas odnoszą można było wywnioskować, że jesteśmy najwyższą „kastą”. Moje zdziwienie zmalało po dłuższej dyskusji z Niemcem, który mieszka tu już od 7 lat. Okazuje się, że gdy chodzi o sprawy ważne to obcokrajowcy nie mają nic do powiedzenia i ich zdanie jest zbywane milczeniem, tudzież ignorancją. Z drugiej strony potrzebują nas, gdyż nie mają wysoko wykwalifikowanej kadry. To tylko jeden z paradoksów jakich pełno w tym kraju. Jednak Hindusi tak tego nie postrzegają – jest to dla nich oczywistość. Wynika to przede wszystkim ze sposobu widzenia społeczeństwa. My widzimy je jako zbiór indywidualności. Oni natomiast jako sieć nieskończonych powiązań międzyludzkich. Ponieważ nie jesteśmy częścią ich sieci musimy być zacofani. A może jest dokładnie odwrotnie…