Kaczyński a ciemnogród

Właśnie przeczytałem taki oto artykuł. Po kilku zdaniach ręce mi opadły całkowicie. Chodzi oczywiście o bardzo aktualną ostatnio wpadkę pana Kaczyńskiego.

Rozmawiać z Rosją o prawach na Białorusi?

Odpowiedzi członka jego partii wyjaśniają wiele:

Prezes ma rację, inni nie wiedzą, co mówią.

Jarosław Kaczyński w tej sprawie wyraził pogląd, który dominuje i który jest obowiązujący. Wszyscy się natrząsają nie mając zielonego pojęcia, o czym mówią.

Cóż jak dla mnie powiało IV RP, od której to prezes PIS odżegnuje się ostatnio całkowicie. Również poprzez zmianę wizerunkową. Czy to naprawdę zmiana? Wystarczy zobaczyć powyżej.

Jeśli chcecie żyć w kraju zaściankowym i pod dyktaturą jedynie słusznych idei prezesa…to nie idźcie do wyborów. To wystarczy, jak ostatnio. Tylko rano obudzicie się z kacem i w kajdankach (bo pewnie coś przeskrobaliście według ww).

Ja nie chcę. IDĘ.


Wściekłość Alonso i Ferrari

Ostatnio Alonso i Ferrari są wściekli po GP Europy w Walencji. Złość ta spowodowana jest brakiem (według nich) kary dla Hamiltona oraz brakiem kary dla inny kierowców za zbyt szybki zjazd do pit stopu. Przytoczmy więc kilka faktów:

1. Nigdy zasady dotyczące zachowania kierowców podczas wjazdu/zjazdu samochodu bezpieczeństwa nie były jasne i mieliśmy na to już przykłady w tym sezonie. Ponieważ FIA sama nie wie jak ten problem rozwiązać kierowcy dostali adekwatne kary.

2. Hamilton dostał karę, a że nie zmieniła ona nic, cóż…trudno. Ważne, że ją dostał bo był często traktowany jak święta krowa.

3. Ferrari pod przykrywką filmu reklamowego złamało bezwzględny zakaz testów w tym sezonie.

a) Przykładem podobnego zachowania tego teamu jest słynne GP Austrii z 2002 roku.

4. Wiadomo było od dawna, że wszystkie zespoły mają jakieś brudy do prania.

Czym więc oburza się Ferrari samemu nie będąc niewiniątkiem?

Polish Maharaja’s Children

This post is written in English on purpose. It’s for my Indian friends. This is a translation from a post of polish blogger called  Bishop and the original can be found here. Enjoy the reading.

Ever wondered what happened to the children, which in 1940 were taken captive together with their parents from the eastern Polish territories to the Soviet Union? Some of them did not survive even transport – a few weeks of ordeal in cattle cars on their way to Kazakhstan and Siberia. Those who survived the transport have been decimated by hunger and many diseases. Others died in Soviet orphanages, which offered her students a little better than the conditions of gulag’s barracks.
A small handful, however, managed to survive. What happened to them?
Well, these children ended up in paradise.
No, not to this heaven. For most real paradise, the world seemed alive, taken from the tales Scheherazade.
But let’s start from the beginning …
Seventeenth of September 1939 the Soviet army enters the eastern territories of the Republic of Poland.  The next year begin mass deportations of the population deeper into the Soviet Union. Tens of thousands of Polish families goes to Kazakhstan, Siberia and beyond. Adults go to the gulags and collective farms, and children up to the nightmarish Soviet dietskich domach.
In July 1941, Sikorski and the Soviet ambassador Ivan Maysky signed in London an agreement  that restores Soviet-Polish diplomatic relations and announcing the creation of the Polish army in the USSR. Polish exiles covers amnesty  and they begin in highly numbers to report to the Army recruiting points Anders. Then the newly formed army leaves the inhuman ground.
It was not until nearly half a year later, on 24 December 1941, Stalin gave the go ahead to the orphaned Polish children to leave the Soviet Union. Polish volunteers went to orphanages in search of young compatriots. In Ashgabat near the border with Iran Polish orphanage has been organized, in which were placed children from all over the Soviet Union. Enormous role in its establishment has played the famous pre-war singer Hanka Ordonówna and her husband, Count Michael Tyszkiewicz. Ordonka traveled the Soviet Union with dedication, pulling out the Polish orphans from the dietski homes and sending them to Ashgabat.
About the living hell of Polish children learned Maharaja Jam Sahib Digvijaysinhji, heir to the duchy Nawangar (Good Earth) in western India. He was a man educated in Europe, President of the Indian Princes, and one of the two Indian delegates in the cabinet of war of Great Britain, where he met General Sikorski. His relations with the Polish, however, began much earlier. During the ’20s he lived with his father in Switzerland, where both very befriend your neighbor – Ignacy Paderewski.
Maharaja decided to give refuge to Polish orphans and near his summer residence at Balachadi (now the state of Gujarat) built a Polish Children’s Camp. When, after a long journey in the trucks, through Iran and Pakistan Polish children (actually looking like skinny skeletons, barely dragging their feet), stood on the ground it welcomed the Indian view of sixty new red-tiled roofed houses and the mast, in which fluttering white-red flag.
In the new house the Maharaja welcomed them himself.
„Deeply moved, taken over the sufferings of the Polish nation, and especially the fate of those whose childhood and youth ends in tragic circumstances with the most terrible wars, I wanted to somehow contribute to the improvement of their destiny.  So I offered them hospitality for the lands located away from the turmoil of war.  Perhaps there is in the beautiful mountains situated on the shores of the sea, these children will be able to return to health,  they forget all about the past and gather strength for future work as citizens of a free country (…) I’m very glad to have this opportunity though in part help to alleviate the lot of Polish children … „– said in 1942.
He then asked the children to pay to him per „Babu” which means „Father.”

Maharaja Jam Sahib Digvijaysinhji 1895-1966

After the hell of the Soviet dietski homes children were in so fabulous reality – in a perfect climate, palm trees, elephants, fakirs, and peacocks.  Where there was no shortage of food and took care of them where the truest maharaja.
Commandant of the camp was Father Franciszek Pluta.  He organized it into a model scout – morning exercise, then returned the call within the ranks towards Poland.  For older children  a school has been organized. The roles of teachers took some miracle survived the Soviet Gulag women who came with their children to India. Among them was also Hanka Ordonówna. Reward for good grades were the trips to the maharajah’s palace, where the children were returning laden with sweets.  Maharaja himself also frequently visited his guests, walked the streets of housing estates, talking to children and listening to their problems and joys. They remembered him as a very large man with a huge, ever-smiling face. Former camp residents mention that he often read „The Peasants” Reymont in English translation.  He was very fond of this novel, as well as Polish folk dances. He was on all the shows organized by the Polish children. He liked especially nativity play in which the scene performed in addition to the traditional form of Hitler, Stalin, and enslaved Poland. After the performances, the actors were invited for tea and sweets.
„I always sympathized with the future of your country. I am sure that Poland will be free, that you return to your happy home, to a country free from oppression …” – he spoke during the dedication ceremony flag scout troop in camp.
Na piąte urodziny syna maharadży mieszkańcy polskiego osiedla sprezentowali mu strój krakowski z indyjskim – jak zauważył zachwycony ojciec solenizanta – motywem pawiego pióra. On the fifth birthday of the son of Maharaja Polish housing estate residents  presented him as a gift from typical Krakow costume  with – as noted by his father delighted – Indian peacock feather motif.
By the example of the Jam Sahib other Maharajas took care of children and in total about five thousand Polish children survived the war in India.
At the end of the war in the Polish Children’s Camp has been around for two hundred young people. Soon after the Communists demanded their return to Polish. For protection the children were being adopted wholesale by the maharaja, a British liaison officer Jeffrey Clark and Father Franciszek Pluta (who was later prosecuted by the Communists as „international Kidnapper”).
Polish camp was liquidated in 1946, and its inhabitants moved to Valivade – Polish town in India. But before that happened, the train station took a touching scene. Maharaja personally said goodbye to all adults and children. For older spoke, the younger stroked or cuddled to his powerful torso. It was clear that the breakup caused him great distress. Very excited every moment wiped her eyes moistened. Such was the Polish-Indian Maharaja …

In Valivade refugees have to decide what to do. Some of the children through the Red Cross had taken one or both parents. Fathers, many of them fought in the Anders’ army, and now being in the UK desperately looking for their wives and children. Others, having attained the age of majority in India, chose to go to Canada, the United States, or Australia. A few have chosen to return to the Polish-ruled by the Communists.
Maharaja Jam Sahib Digvijaysinhji ruled Navanagar from 15 February 1948. Upon receipt of India’s independence, he held various public functions. He was, inter alia, India’s representative at the United Nations. He died in 1966.
Until today there are about a hundred „children of Maharaja” (or „Polish Indian” as they jokingly call themselves), of which about twenty in Poland.
At the end of the eighties delegation of „children of Maharaja”  went again to India.  Met with theirs savior son (the one that got from them for a birthday the Krakow outfit) and unveiled a plaque at the Polish camp site.
Social Team High Schools „Bednarska” in Warsaw is called by the name of Maharaja Jam Sahib Digvijaysinhji.  This is one of the best and busiest in the city schools. It seeks to satisfy the debt, which Poland has underwritten to its patron by giving scholarships to talented children of refugees seeking refuge in Poland.


Jak rozstałem się z „Naszą Klasą”

Dzisiaj po zalogowaniu się do portalu Nasza Klasa zobaczyłem nowy regulamin. W dziale pt. „Prawa autorskie” proszono mnie o udzielenie niewyłącznej licencji (patrz art. 67 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych – tekst pierwotny:Dz. U. z 2006 r. Nr 90, poz. 631, ze zmianami) na wszystkie materiały publikowane w ww. portalu. Oznacza to nie mniej ni więcej wykorzystanie moich komentarzy, zdjęć itp. do celów reklamowych jak i udostępnianie ich innym podmiotom na podstawie licencji. Gdy nie udzieliłem zgody na to jedyną możliwą opcją było usunięcie konta. Cóż, w taki oto sposób pozbyli się mnie skutecznie.

Aktualizacja: Na portalu onet.pl znalazłem taki oto artykuł. Pani Aleksandra Wydrych znalazła swój autoportret na  koszulce firmy New Look. Nie dała jednak tejże firmie pozwolenia na wykorzystanie jej wizerunku. W związku z tym może dochodzić swoich praw. Po akceptacji nowego regulaminu Naszej Klasy nie będzie to już możliwe.

Rikszą przez Silver Bazaar

Mafiozo znów przywitał ich promiennym uśmiechem i pomógł przejść przez ulicę, podprowadził do rikszy, wymienił kilka zdań ze swoim podwładnym i już Popiołek & Kornik siedzieli wewnątrz. Szybki instruktarz przez rowerzystę gdzie podróżnicy powinni trzymać nogi aby miał równowagę (na pewno nie mógł złapać równowagi gdyż pomimo iż indyjski klimat naprawdę wyszczupla to Popiołek dużo więcej waży od Kornika :P), zapytał „where are you frome?”,  na słowo Poland od razu odpowiedział „cień dobry” i pedałując ciężko wjechał na środek skrzyżowania nie przejmując się że wprost na nich nadjeżdża ciężarówka i autobus. Serce Kornika chyba na chwilę przestało bić albo biło tak szybko  (niczym śmigiełko) że nie dało się wyczuć tętna. To ze strachu oczywiście, bo Przekornik jest panikarą i oczami wyobraźni już widziała jak  riksza się przewraca i jak ciężarówka po nich przejeżdża.. stop. Kornik, wyłącz wyobraźnie i skup się na widokach:). Wszyscy trąbili na siebie i kto pierwszy się wciśnie ten wygrywa. Kornik się modliła się by to nie odbyło się jej kosztem. Kiedy zjechali z głównej drogi nastąpiła zmiana riksziarza, kolejny usiadł za kierownicą i wjechali w Silver Bazar. Jest to ulica na której turystka stwierdziła że Hindusi są rewelacyjnymi elektrykami, i mówi to ona, pani inżynier. Kable wiszą jak chcą, gdzie chcą i Nobla temu kto się w tym odnajdzie.
Jednak ten fragment starego Delhi urzekł Kornika, gdyż Silver Bazar zaprasza do siebie.. zapachem. Rewelacja, można by zamknąć oczy i oddać się magicznemu uwodzeniu tego miejsca. Dym pochodzący z kadzidełek oraz aromat przypraw i kuchni zapraszał do zatrzymania się i odwiedzenia straganu. Nie chciało się stamtąd odchodzić. Mimo iż ulice są brudne, to w ogóle nie było tego czuć. Nawet teraz, gdy Kornik zamknie oczy, czuje tą woń kadzidełek i oddaje się wspomnieniom i relaksowi. Ahhh 🙂

Ale wracając do naszego riksiarza.. dzielnie pedałował pod górę i szybko znaleźliśmy się przed największym meczetem w Indiach czyli Dżami Masdżid..

Kościoły a parafianie

Właśnie znalazłem ciekawy tekst na GW. Pada w nim taki oto wypowiedź księdza jednej z parafii:

Większość z nas będzie prędzej czy później korzystać z tego kościoła, nie chciałbym wtedy uzależniać posługi od uczestnictwa w jego budowaniu. Proszę o szczególną refleksję rodziców, których dzieci przystępują do komunii świętej i przyszłych kandydatów do bierzmowania.

A następnie dodaje:

Od miesiąca mam kafelki i człowieka, który je położy, ale mimo wielu apeli nikt nie zgłosił się do pomocy.

W tym miejscu zalewa mnie krew jak słyszę taką arogancję.

Nie przypominam sobie, że gdy buduję coś swojego, a budynek kościoła jest własnością Kościoła, nakazuję pracować przy tym za darmo. Normalną rzeczą jest, że w tym celu bądź robię coś sam, lub też zatrudniam fachowców.  Zakładając, że jestem parafianinem powyższej parafii za naturalne uważałbym słowa o pomoc i finansowe wsparcie na rzecz budowy. Dlatego też powyższe słowa księdza odbieram jako swoisty szantaż, który nie powinien mieć w ogóle miejsca. Resztę komentarzy pozostawię Wam.

Spotkanie z Red Fortem, ale nie Robertem :)

Gdy Kornik & Popiołek wysiedli z tuktuka od razu złapał ich miejscowy „boss” riksiarzy. Pomógł przejść przez ulicę (Kornik miała wrażenie że tymi motorami i rikszami przejadą jej po stopach i że zaraz wyląduje w szpitalu), pokazał który pojazd należy do niego i powiedział że będzie czekał na nich.
Red Ford jest okazałą budowlą, robi wrażenie.. ale tylko z daleka.  Kiedy podróżnicy kupili bilety do Red Fortu znów się potwierdziło że ich, białasów powiedzmy że „lekko” naciągają. Bilet wstępu dla Hindusów kosztuje 10 rupii, dla obcokrajowców 250 rupii!!! Kornik rozumie, że biedni Hindusi chcą zarobić na turystach, ale 25 razy więcej?!
No comments!
Po wejściu magia tego miejsca jakby uleciała. Wewnątrz znajdują się muzea, miejsca modlitw, nieczynne już fontanny, Khas Mahal, Rang Mahal niestety niezbyt zadbane. Przekornik czytała że Red Ford jest miejscem ważnym dla Hindusów ze względu na ich historię, ale nie pojmuje dlaczego o niego nie dbają. Przeciez to jedna z wizytówek tego miasta.
Turyści zwiedzali w takich godzinach że ludzi było mało, i większość odpoczywała sobie w cieniu drzewa, leżąc leniwie na trawie. Oczywiście nie udało im się przejść bez ciągłego gapienia się na nich. Tubylcy nawet nie kryli się z tym że ich fotografują, bez skrępowania wyciągali telefony i robili im foty,  jako atrakcjom turystycznym.
Najprzyjemniejszy akcent z Red Fortu – matka. Pewna kobieta podeszła do nich z dzieckiem na rękach i poprosiła o zdjęcie. Kiedy jej pokazli jak wygląda jej synek uśmiechnęła się i wróciła do siebie. Było to niecodzienne i bardzo sympatyczne. Jednak Hindusi są przyjaźnie nastawieni do białasów, przynajmniej Kobiety 😉

Kiedy Kornik & Popiołek opuścili bramy Red Fortu mafiozo riksiarzy już na nich czekał..

Wpływ temperatury cd.

Mamy upragnione lato. Koniec z narzekaniem na deszczową pogodę. Możemy cieszyć się z każdego dnia, gdyż słońce uśmiecha się do nas promieniście. Hurrra!!
Ale dla Kornika nie hurra! Najchętniej odprawiłaby taniec deszczu. Tak, jeszcze 3 tygodnie temu opalała się w prawie 50`C ale teraz przeszkadza jej ledwie 30 stopni. Tylko że w Delhi nie było takiej wilgotności i była na wakacjach a nie za biurkiem w pracy, gdzie nawet powietrze nie dociera. Siedzi sobie w kąciku i z przegrzania nie może supić się na niczym, więc dla higieny mózgu poczytała żarty. Ten poniżej jest odzwierciedleniem prawdziwych kobiet. I mówi to Kornik, też kobieta ;). To tak na chwilę relaksu 😉

Co by było, gdyby Trzej Królowie okazali się być Trzema Królowymi?
– Po prostu spytałyby o drogę
– Dotarłyby w porę
– Pomogłyby przy porodzie
– Wysprzątałyby stajenkę
– Przyniosłyby przydatne prezenty
– … i coś do jedzenia

Ale… co by powiedziałyby w drodze powrotnej? Zaraz po opuszczeniu Betlejem…

– Widziałyście jakie sandały Maryja ubrała do swojej tuniki?
– Ten mały nic a nic nie jest podobny do Józefa…
– Jak oni mogą wytrzymać z tyloma zwierzakami?
– … a ich osiołek jest już całkiem na wyczerpaniu…
– Mówią, że Józef jest bezrobotny
– Chciałabym tylko wiedzieć, kiedy oddadzą nasz garnek, w którym przyniosłyśmy łazanki
– Dziewica, koń by się uśmiał. Ja znam Maryję jeszcze z uczelni…

Ciekawe jak wy radzicie sobie z takimi temperaturami :)?
ok, Prze-kornik wraca do pracy 🙂

Niecodzienna podróż, niecodzienni ludzie

Cel kolejnej wycieczki : Red Ford w starej części Delhi.
Koło hotelu stały tylko 2 tuktuki, więc Kornik & Popiołek nie mieli dużego wyboru. Poszli do tej w której kierowcą był starszy mężczyzna ( młodzi są pazerni i bez skrupułów wyciągają pieniądze od biednych turystów :)). Kierowca że stary i doświadczony zawiózł ich na miejsce za prawdziwą cenę czyli za 150 rupii; nawet specjalnie nie musieli się o to targować. Podróż była bardziej urozmaicona niż do Qutab Minar. Mężczyzna na początek poprosił żeby go popchnąć, bo silnik nie chciał odpalić więc Bediqus wyskoczył z tuktuka i ile miał sił popchnął „piździka”, jednak pojazd ciągle nie mógł odpalić więc kierowca krzyczał „faster, faster” aż się udało :). Dodać trzeba  że przy okazji Bediqus zrobił dziurę  w ledwo już jeżdżącym tuktuku. Hindus nawet nie zwrócił na to uwagi. Kiedy już jechali to ów pan cały czas jechał z ustami napełnionymi powietrzem, dość dziwnie to wyglądało, nawet inni kierowcy patrzyli się ze zdziwieniem i zainteresowaniem na tego kierowce. Pojazd poruszał się dość wolno, więc Kornik, jak typowy Japończyk robiła co chwilę zdjęcia a kierowca co jakiś czas spluwał na prawą stronę (u nich plucie jest normalne) i Kornik cały czas drżał czy czasem jej to nie sięgnie. Nagle kierowca skręcił na lewo, po 2 szklanki wody – sprzedawca również dziwnie na niego patrzył, ale wtedy turyści odkryli co z nim nie tak – Hindus miał problemy z ciśnieniem, gdyż przełykając wodę musiał zatykać sobie uszy. No wyglądał naprawdę oryginalnie, żeby nie powiedzieć dziwnie. Ale wracając do tuktuka.. był to pojazd już w rozsypce i wszyscy ich mijali.  Powiedzmy, że podczas jazdy Kornik zastanawiała się czy dojedzie w jednym kawałku.. co chwilę tuktuk gasł i kierowca bił się za to po twarzy<yyy> . Za każdym razem straszył swoich pasażerów a oni starali się nie patrzeć do lusterka gdyż miny i gesty jakie wykonywał w stronę innych użytkowników dróg pozostawić należy bez komentarza.  Całą drogę Kornik zwracała uwagę na swoją prawą stronę czy czasem nie została opluta. Na szczęście dojechała sucha. Podróż z New Delhi Selekt Citywalk do Red Ford w starej części Delhi zajęła im 1h 10 min i zapłaciliśmy za nią 150 rupii 😀 Najważniejsze że dojechali. Cali.

Tak dla porównania – podróż powrotna, w godzinach szczytu zajęła im 40 min i kosztowało ich to 200 rupii.

Kościół a in vitro

Ostatnie oświadczenie Rady ds. Rodziny Konferencji Episkopatu Polski wprawiło mnie w niemałe osłupienie. Zakaz przyjmowania komunii świętej przez osoby popierające metodę „in vitro” jest przynajmniej kontrowersyjny. Pogląd hierarchów Kościoła, że życie ludzkie rozpoczyna się od zarodka mija się z prawdą. Życie zaczyna się, gdy płód uzyskuje świadomość.

Przyjmując interpretację Kościoła – KAŻDA komórka jajowa jest początkiem życia. Wniosek taki wyciągam na podstawie oświadczeń sprzeciwiających się niszczeniu niezapłodnionych zarodków. Bazując na tej interpretacji można pójść o krok dalej. Zakładając, że tak jest, to co miesiąc 3 miliardy kobiet popełnia ludobójstwo w takim znaczeniu, że ich ciało pozwala obumrzeć niezapłodnionej komórce jajowej. Na tej właśnie podstawie twierdzę, że podejście Kościoła do sprawy sztucznego zapłodnienia jest złe.

Przyjmując moją interpretację życia dojdziemy do wniosku, że komórki jajowe wykorzystywane w metodzie „in vitro” są tylko częścią materiału genetycznego kobiety i jako takie powinny być traktowane. W tym wypadku to kobieta, podejmuje decyzję co z nimi zrobić, jako że są one częścią jej ciała. Religia nie ma tu nic do rzeczy. Sprawa ma się inaczej, gdy płód uzyska  świadomość.

W związku z tym mam otwarty apel do Kościoła: Nie narzucajcie innym waszego światopoglądu.

Chętnie podejmę dyskusję na powyższy temat.